අපි කුඩා කාලයේ පාරේ වැලි මත හෝ මිදුලේ කොටු ඇඳගෙන, ගල් පතුරක් විසි කරමින් තනි කකුලෙන් පැන ගිය “කොටු පැනීම” අද බොහෝ දෙනෙකුට සුන්දර මතකයක් ලෙස පමණක් ඉතිරි වී ඇත. නමුත් එය විනෝදාස්වාදයට පමණක් සීමා වූ ක්රීඩාවක් නොවේ. ජීවිතයට අවශ්ය බොහෝ කුසලතා අපට නොදැනුවත්වම ඉගැන්වූ අපූරු පාසලක් ලෙස එය හැඳින්විය හැකියි.
මෙම ක්රීඩාවේදී සෑම ක්රීඩකයෙකුම තම ගල් පතුර නිවැරදි කොටුවට විසි කර, ඒ වෙත සමබරතාව රැකගෙන පැන ගොස්, එකින් එක කොටු තමන්ට අයිති කර ගැනීමට උත්සාහ කරයි. එම සරල ක්රියාවලිය තුළින් දරුවෙකු ජීවිතයට වටිනා පාඩම් රැසක් ඉගෙන ගනී.
🔹 ඉලක්කයක් තෝරාගෙන එය හඹා යෑම – සාර්ථකත්වය ලැබෙන්නේ අහඹුවෙන් නොව, ඉලක්කයක් සමඟ ක්රියා කිරීමෙන් බව මෙය උගන්වයි.
🔹 අරමුණකට කැපවීම – එක් කොටුවක් ජයගෙන ඊළඟ කොටුවට යන ආකාරයෙන්, සාර්ථකත්වය පියවරෙන් පියවර ගොඩනැඟෙන බව පෙන්වයි.
🔹 පිළිවෙළ හා විනය – නියමිත පිළිවෙළ අනුගමනය නොකළහොත් ක්රීඩාව ජයගත නොහැක. ජීවිතයේද එය එසේමය.
🔹 ශරීර සමබරතාව හා පාලනය – තනි කකුලෙන් පැනීම ශාරීරික සමබරතාව, සම්බන්ධීකරණය සහ ආත්ම විශ්වාසය වර්ධනය කරයි.
🔹 නිවැරදි ඉලක්කයට යොමු වීම – ගල් පතුර නිවැරදි කොටුවට යැවීම අවධානය, ඉවසීම සහ නිරවද්යතාව පුහුණු කරයි.
🔹 ඉවසීම හා නැවත උත්සාහ කිරීම – වැරදුණොත් නැවත පටන් ගන්න සිදුවේ. ජීවිතයේද අසාර්ථකත්වය අවසානයක් නොව, නැවත උත්සාහ කිරීමට ලැබෙන අවස්ථාවක් බව මෙය කියාදෙයි.
අද දරුවන්ගේ ළමා කාලය වැඩි වශයෙන් ජංගම දුරකථන සහ තිර අතර ගෙවෙන යුගයක, කොටු පැනීම වැනි සාම්ප්රදායික ක්රීඩා නැවත ඔවුන් වෙත ගෙන යාම කාලෝචිත අවශ්යතාවයකි. එවැනි ක්රීඩා ශරීරය පමණක් නොව, මනස, සිතීමේ හැකියාව, සමාජ සබඳතා සහ ජීවන කුසලතාද වර්ධනය කරයි.
සමහර විට… අපේ ළමා කාලයේ තිබූ ලොකුම තාක්ෂණය ස්මාර්ට්ෆෝන් එක නොව, වැලි මත ඇඳපු කොටු කිහිපයක් සහ ගල් පතුරක් විය හැකිය. ඒ සරල ක්රීඩාව අපට ජීවිතය ජයගන්න හැටි නිහඬවම ඉගැන්වූයේ එදාය.
Leave feedback about this