‘බබාගෙ තාත්තා මොකද කරන්නෙ.?’‘තාත්තා නෑ !’‘ඇයි මැරිලද?’‘නෑ ! දාලා ගිහින්.’‘ඇයි?’‘ළමයා ලෙඩ වුනේ මගෙ වරදින් කියලා.’‘බෝන් මැරෝ ට්රාන්ස්ප්ලාන්ට් වැඩේ කොහොමද?’‘ඒක හරියන්නෑ.!’‘ඇයි?’‘සල්ලි නෑ !’‘නේවි එකෙන්
අපේ මතකෙ හරි පුදුමයි. උගන්වන දේ ඒ මොහොතෙ 100% ක්ම ඇහුනට මොකද දවසක් යනකොට 80% ක් වෙනකන් අමතක වෙලා යනවා. පැය 24න් විභාගෙට
මේක මගෙ කතාව. මම වගේ බොහොමයක් කාන්තාවන්ගේ කතාව. අවුරුදු අසූවක් අනූවක් ජීවත් වෙන්න හිතාගෙන ඉන්න ඕනම කෙනෙක්ගෙ වයස අවුරුදු 45 – 50 කියලා
හොඳ හදවතක් කියන්නේ අපි කාටත් තිබිය යුතුම දෙයක්. ඉතිං අපේ හදවත හොඳ තත්ත්වයේ පවත්වා ගන්නත් තත්වය අයහපත්ද කියලා දැනගන්නත් දැනුවත් වීම ඉතාම අවශ්ය
කාලය තුළ ආතතිය (Stress) කියන වචනය වැඩි වැඩියෙන් අහන්න ලැබෙනවා. රාජකාරී කටයුතු, අධ්යයන කටයුතු, පවුල් වගකීම්, මුදල් ගැටලු, තාක්ෂණය හා සමාජ මාධ්ය පවා
අධ්යාපනය යනු දරුවකුගේ ජීවිතයේ මූලිකම හා වැදගත්ම කටයුත්තකි. එය ඔවුන්ගේ අනාගතය ගොඩනගන පදනම වන අතර, සාර්ථක අධ්යාපනයක් තිබීම ඔවුන්ගේ වෘත්තීය ජීවිතයට, සමාජීය ස්ථානයට
දරුවෙකුගේ ජීවිතයේ අධ්යාපනික සාර්ථකත්වයටත්, පසුකාලීන රැකියාවටත්, සමාජය තුළ සතුටෙන් ජීවත් වීමටත් සමාජමය කුසලතා අතිශය වැදගත්ය. කුඩා දරුවාට ආරම්භයේ සිටම නිවැරදි සමාජ හැසිරීම් සහ
අපේ ජීවිතය සුරැකෙන්නේ පරිසරය නිසාය. පිරිසිදු වාතය, ජලය, ගස්, සත්වයෝ සහ ස්වභාවික සම්පත් නොමැතිව අපේ ජීවිතය පවත්වාගෙන යාමට නොහැකිය. එය එසේ වුවද අද
තම කුළුදුල් දරු පැටියාගේ මුහුණ දකින තාත්තෙක්ගේ සිත තම බිරිද හා දරුවා කෙරෙහි ඇතිවන ආදරයෙන් ඉදිරි ජීවිතය පිළිබදව තමා මත පැටවෙන වගකීම් සමුදායෙන්
ළමයෙක් කියන්නේ කවුද? “ළමයෙක් කියන්නේ කුඩා වැඩිහිටියෙක් නොවේ. ඒ නිසා ඔහුට සෙමින්, ටිකෙන් ටික සහ හොඳින් උගන්වන්න.”– Jean-Jacques Rousseau ඉස්කෝලෙක ප්රින්සිපල්ගේ ඔෆිස් එකේ